segunda-feira, 19 de janeiro de 2009

La antesala de lo prohibido..

Solo fuerzo el instante de sentir la vibración de las galaxias que se ordenan en torno a tu verso.
A veces,Si acorralo tu mirada ,no me encuentro en ella.

Frenéticos pasos hacia tu nido cortarán la esencia de lo soñado....

Duele lo que quizás no pueda ser mío,Sin embargo el abandono de lo perdido.... no es doloroso,aun siendo la antesala de lo prohibido.

quinta-feira, 27 de novembro de 2008




Produce una inmensa tristeza pensar que la naturaleza habla mientras el género humano no escucha.



....Victor Hugo...

sábado, 22 de novembro de 2008

Seredes...Vós.


Abre os ollos,estás soa....non! inda onte os miraba,eu mesma,a que agora empuña esta espada de fume que corta o vento.

Namorada da nada ,camiño pola memoria nun recordo afastado que me brota do peito coma sangue fresca porque aínda está en min.

Voltarei á orixe desta esperanza que cobre os meus cabelos de princesa abandoada,e rexurdirei das miñas cinzas compoñendo a boneca que sempre quixen ser.


Reconstruiremos con soños os cafés de Castelao ,e cunha palabra ,entregaredes o lume que brota en todas as nosas almas para que sexa noso.

Seremos a palabra entregada, para alimentar cada senseción dos nosos pés descalzos que nos levan por este terreo descoñecido.

Seremos razón,paixón,amor....



Seredes vós.

Seredes o aire que me fai continuar con vida...

Diotima de mantinea

segunda-feira, 17 de novembro de 2008

¡Ayúdame a mirar!

Diego no conocía la mar. El padre, Santiago Kovadloff, lo llevó a descubrirla.

Viajaron al sur.

Ella, la mar, estaba más allá de los altos médanos, esperando.

Cuando el niño y su padre alcanzaron por fin aquellas cumbres de arena, después de mucho caminar, la mar estalló ante sus ojos. Y fue tanta la inmensidad de la mar, y tanto su fulgor, que el niño quedó mudo de hermosura.

Y cuando por fin consiguió hablar, temblando, tartamudeando, pidió a su padre:

—¡Ayúdame a mirar!

-El libro de los abrazos. E.Galeano-

domingo, 16 de novembro de 2008

La llorona


Todos me dicen el negro,
Llorona,
Negro pero cariñoso.
Yo soy como el chile verde,
Llorona,
Picante pero sabroso.

La pena y lo que no es pena,
llorona,
Todo es pena para mi;
Ayer lloraba por verte,
Ay llorona,
Y hoy lloro porque te vi

Ay de mi, llorona,
Llorona,
Llorona de azul celeste,
Aunque la vida me cueste,
Ay llorona,
no dejare de quererte.

Salias del templo un dia,
llorona,
Cuando al pasar yo te vi
Hermoso huipil llevabas
Que la Virgen te crei

Me subi al pino mas alto,
llorona,
A ver si te divisaba.
Como el pino era muy tierno,
llorona,
Al verme llorar, lloraba

Ay de mi, llorona,
Llorona,
Llorona de azul celeste,
Aunque la vida me cueste,
Ay llorona,
no dejare de quererte.

Cada vez que entra la noche,
llorona,
Me pongo a pensar y digo:
De que me sirve la cama,
llorona,
Si tu no duermes conmigo

De la mar vino una carta,
Ay llorona,
Que me mando la sirena,
Y en la carta me decia,
llorona,
Quien tiene amor tiene pena

Ay de mi, llorona,
Llorona,
Llorona llevame al rio,
tapame con tu rebozo,
Ay llorona,
porque me muero de frio.

Dicen que no tengo duelo,
Llorona,
porque no me ven llorar
Hay muertos que no hacen ruido,
Llorona,
Y es mas grande su penar

Si al cielo subir pudiera,
Llorona,
Las estrellas te bajara,
La luna a tus pies pusiera,
Llorona,
Con el sol te coronara.

Ay de mi, llorona,
Llorona,
Llorona de ayer y hoy,
Ayer maravilla fui,
Llorona
Y ahora ni sombra soy

Ay de mi, llorona, llorona,
Llorona de negros ojos
Ya con esta me despido,
Llorona
adorandote de hinojos...

terça-feira, 11 de novembro de 2008

Sinxelo

"Para lograr el éxito, mantenga un aspecto bronceado, viva en un edificio elegante, aunque sea en el sótano, déjese ver en los restaurantes de moda, aunque sólo se tome una copa, y si pide prestado, pida mucho."

Aristóteles Onassis

sábado, 1 de novembro de 2008

As dúas marías

AQUÍ VOS DEIXO UN ARTIGO QUE ATOPEI E ME PARECEU INTERESANTE PARA OS QUE NON SABIAMOS MOITO SOBRE AS DÚAS MARÍAS.





“Salían cada día a pasear por las mismas calles de Santiago, siempre a las dos en punto, arregladas con una ropa y un maquillaje tan colorido como extravagante. Todavía hay mucha gente en la ciudad que recuerda a las inseparables hermanas Coralia y Maruxa, más conocidas como Las Marías, dos emblemáticos personajes de Compostela a los que las nuevas generaciones sólo conocen por la estatua que les rinde homenaje en la entrada del parque de la Alameda.
Pero bajo esa fama de locura que les precede hasta hoy, escondían un drama personal que no todos conocen, con la Guerra Civil como telón de fondo. Así lo recoge el documental Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño, de Xosé Rivadulla Corcón, para cuya elaboración ha contado con testimonios de personas como Encarna Otero, Xosé Luis Bernal o Dionisio Pereira.
Nacieron en una familia obrera de 11 hermanos, tres de ellos destacados miembros de la CNT. El documental relata cómo tras el estallido de la Guerra Civil, asesinan a uno de ellos mientras que los otros dos consiguen huir. La pesadilla para las hermanas comenzó cuando los falangistas trataron de utilizar a la familia para averiguar su paradero. A horas intempestivas de la noche, llegaban a la casa de los Fandiño, registraban y desbarataban la vivienda, desnudaban en la vía pública a las hermanas para humillarlas y las subían al monte Pedroso de Santiago. "No está demostrado, pero hay gente que afirma que las llegaron a torturar e incluso a violar", explica Rivadulla.
Con poco más 20 años y sin haberse metido con nadie, la vida de Las Marías se convierte en un mal sueño que se prolongará desde el inicio de la guerra hasta mediados de los años 40. Rivadulla señala que esos malos tratos continuados fueron la causa de la locura que ambas sufrieron, porque "antes no eran así". Finalmente los hermanos huidos fueron arrestados y cesó la presión sobre las Fandiño.
Aun así, su situación económica era muy precaria. Las hermanas dejaron de trabajar como costureras, oficio que venían desempeñando junto a su madre, porque los clientes dejaron de llevarles ropa "por ser una familia anarquista, por miedo a significarse". Vivían en parte gracias a la caridad de los vecinos. No les ayudaban de forma directa, porque quienes las conocían sabían que no aceptarían una limosna, sino que les dejaban de forma anónima pequeñas cantidades de dinero en distintos comercios, en los que después ellas compraban.
La solidaridad de los vecinos se puso a prueba a principios de los 60, cuando un temporal tiró abajo el tejado de la casa de las Fandiño. Enseguida se organizó una gran colecta entre los vecinos de Santiago y se llegaron a juntar 250.000 pesetas. "Es espectacular", dice Rivadulla, "porque en la época eso es lo que costaba un piso".
Manifestaron su locura mostrándose rebeldes contra la sociedad", afirma el autor. Las Marías nunca pasaron desapercibidas, no sólo por su llamativa vestimenta y sus rostros maquillados con polvos de arroz, sino por su actitud. "Ellas piropeaban a los hombres algo que, por supuesto, no se le ocurría a ninguna otra mujer. Siempre manifestaban que todos los hombres se enamoraban de ellas y flirteaban con los estudiantes". En contra de lo que pueda parecer, eran muy diferentes: Coralia, la menor y más alta, era tímida y poco habladora, mientras que Maruxa, más pequeña aunque de más edad, era la que llevaba la voz cantante.
La opinión del autor del documental es que las hermanas desempeñaron, posiblemente sin saberlo, una papel fundamental en esa época de represión. "Mucha gente que se sentía ahogada por el régimen y que no se rebelaba por temor a represalias, veían en Las Marías ese grito de libertad". Cuando en 1980 falleció Maruxa, Coralia se fue a vivir con otra hermana a A Coruña, ciudad a la que nunca se adaptó. Murió tres años más tarde después de preguntar muchas veces cuál era el camino para volver a Santiago.” (La verdad de 'Las Marías'. El País, ed. Galicia, Galicia, 17/04/2008)

sábado, 18 de outubro de 2008

Acertixo

Vos deixo por aquí un acertixo hoxe que teño tempo.Saúdos.

Un home está o principio dun longo pasillo con 3 interruptores.
No piso de arriba hai tres lámparas con unha bombilla en cada unha delas.
Cada un dos interruptores activa unha das lámparas.
¿Como pode facer o home para saber nunha sóa viaxe que interruptor encende cada bombilla?

Sinxelo,supoño¿non?

En el camino aprendí...

En el camino aprendí, que llegar alto no es crecer, que mirar no siempre es ver ni que escuchar es oír ni lamentarse sentir ni acostumbrarse, querer...
En el camino aprendí que estar solo no es soledad, que cobardía no es paz ni ser feliz, sonreír y que peor que mentir es silenciar la verdad.
En el camino aprendí que puede un sueño de amor, abrirse como una flor y como esa flor morir, pero en su breve existir, fue todo aroma y color.
En el camino aprendí, que ignorancia no es no saber, ignorante es ese ser cuya arrogancia más vil, es de bruto presumir y no querer aprender.
En el camino aprendí que la humildad no es sumisión, la humildad es ese don que se suele confundir. No es lo mismo ser servil que ser un buen servidor.
En el camino aprendí, que la ternura no es doblez, ni vulgar la sencillezni lo solemne verdad, vi al poderoso mortal y a idiotas con altivez.
En el camino aprendí que es mala la caridad del ser humano que da esperando recibir, pues no hay defecto más ruin que presumir de bondad.
En el camino aprendí, que en cuestión de conocer, de razonar y saber, es importante, entendí, mucho más que lo que vi lo que me queda por ver...

-Déixovos esta canción de Rafael Amor(Cantante que vos recomendo) que realmente invita a pensar,biquiños-